ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ

Η πρόσληψη της μαθήτριας της Γ Λυκείου, Αλβανού Δημητρας. 

Στα πλαίσια μιας δραστηριότητας στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, η μαθήτρια Νεφέλη Σαλονικιού δημιούργησε αυτήν την υπέροχη αφίσα, στέλνοντας το δικό της μήνυμα....

Α' Βίντεο: Ναρκισσισμός και Social Media





B' Βίντεο

 :

Ενδιαφέρον άρθρο για το πώς η γενιά των παιδιών που φοιτούν στο Λύκειο ορίζει νέους κανόνες στη χρήση του διαδικτύου σε σχέση με τους millenials. Δείτε εδώ

Άλλα υποστηρικτικά κείμενα εδώ

  Μου πήρε λίγο χρόνο για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να αποφασίσω να γράψω κάτι για τον μεγάλο μας, Θάνο Μικρούτσικο. Η τελευταία φορά που είχα γράψει για κάποιον που έφυγε από τη ζωή ήταν για το θάνατο του Νίκου Παπάζογλου. Δεν θα μπορούσα να το αποφύγω και αυτή τη φορά κυρίως, γιατί το 70% των τραγουδιών που αγαπώ  τα έχει γράψει ο Θάνος.
 Όπως όλους τους μεγάλους, μου τον σύστησε ο πατέρας μου με τον φιλέλληνα Γερμανό φίλο του, Ράινερ. Μαζί με τον Καββαδία και τον Χικμέτ. Ήμουν πολύ μικρή, αλλά το ίχνος του αποτυπώθηκε μέσα μου. Κυριάρχησε στα εφηβικά και φοιτητικά μου ακούσματα. Τότε, τον γνώρισα καλά σε μια συναυλία στο Θέατρο Γής, με την συνοδοιπόρο μου σε αυτά τα μουσικά ταξίδια, την αγαπημένη μου φίλη, Ζωή. Εξελίχθηκε σε σχέση πάθους.
  Φέτος είναι μια χρονιά που η μουσική έχει μπεί πιο έντονα στη ζωή μου χάρη σε μια υπέροχη παρέα παιδιών που αποτελούν τον βασικό πυρήνα της Μουσικής Ομάδας του σχολείου μας, της οποίας έχω τη χαρά να είμαι υπεύθυνη.  Πολλά από τα τραγούδια που επιλέξαμε για τις εκδηλώσεις του σχολείου ανήκουν στο Θάνο, βλ, Μικρόκοσμος, Φασισμός, Τρένο Γ' 96, Γαμμαγραφία (που εξελίχθηκε και οικογενειακή υπόθεση...)! Στα διαλείμματα  από τις πρόβες μου έκαναν "δώρο" τον Άμλετ της Σελήνης! Και τώρα ετοιμάζουν και άλλα... Και ξαφνικά ένα από τα διαμαντάκια μου, στέλνει μήνυμα: " Κυρία, πέθανε ο Μικρούτσικος". Παύση! Σιωπή! Η αλήθεια είναι οτι το ξέραμε οτι θά ρθει. Αλλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε. Ούτε ο ίδιος το ήθελε. Το πάλεψε ως το τέλος. Μεγάλος στάθηκε ως το τέλος.'Οπως είπε, όμως, το άλλο διαμαντάκι μου, "αυτοί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ, ζούν μέσα από τη μουσική τους"
 Δε μου αρέσουν οι νεκρολογίες. Γι αυτό θα παραθέσω απλά κάποιες σκόρπιες σκέψεις, για τους λόγους για τους οποίους ο Θάνος Μικρούτσικος είναι σπουδαίος.
Είναι αδιαμφισβήτητα σπάνιο μουσικό ταλέντο. Όπως είπε και ο φίλος μου ο Αντρέας, τα τραγούδια του είχαν την πληρότητα και την ακεραιότητα όσο και οι καντάτες μεγάλων κλασικών. Λάτρεψε τους ποιητές και μελοποίησε στίχους των Καββαδία, Ρίτσου, Ελευθερίου, Αλκαίου, Τριπολίτη, Μπρεχτ, Ιωάννου, Νικολακοπούλου, Λόρκα, Χικμέτ. Πήρε στιχουργικά διαμάντια και τα ύψωσε μπροστά μας περίτεχνα και δελεαστικά. Μας έκανε κοινωνούς της ποιητικής τέχνης, για την ακρίβεια έβαλε σε κάθε σπίτι την ποίηση. Μας σύστησε τον Χικμέτ, έδωσε νότες στα αριστουργήματα του Ρίτσου, μας εξοικείωσε με τον Μπρέχτ και τον Λόρκα. Η μουσική του δημιούργησε μια κοινότητα ανθρώπων που ανάγουν το Δίκαιο σε ύψιστη αξία, και να αγωνίζονται με αυτήν ως κίνητρο. Τον αγώνα αυτόν τον τίμησε ο Μικρούτσικος τόσο με τη μουσική του, όσο και με τη στάση ζωής του.
  Ο Δ. Χριστόπουλος με ακρίβεια όρισε ως "οργανικά διανοούμενο". Η στάση του απέναντι στην τέχνη, στα γράμματα ήταν συγκεκριμένη και η συμβολή του δεν περιορίστηκε στην μουσική ιστορία του τόπου. Πάσχισε για τον πολιτισμό όσο κανένας άλλος. Εϊτε ως καλλιτέχνης, είτε ως υπεύθυνος πολιτισμού, είτε ως Υπουργός αντιμετώπισε την Τέχνη με σοβαρότητα. Υπήρξε θεμελιωτής του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, του Μουσικού Αναλογίου του Μεγάρου Μουσικής. Μόχθησε για να αποκτήσει το παιδικό θέατρο και βιβλίο την αξία που τους αρμόζει. Συνοδοιπόρος του, η σύζυγος του Μ. Παπαγιάννη.
 Οι παρεμβάσεις του όσον αφορά την κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου πάντα καίριες και συγκεκριμένες. Πιστός πάντα στις αξίες του. Σε μια από τις τελευταίες συναυλίες του είχε πει "Ζούμε σε ένα βάρβαρο κόσμο. Η βαρβαρότητα μας κατακλύζει, όπως είπε ο γερο-Κάρολος, πρέπει να αφήσουμε ανοιχτό το παράθυρο στο όνειρο. Αφήνοντας ένα παράθυρο στο όνειρο, τότε μόνο θα φτιάξουμε μια κοινωνία που θα μπορεί να αυτοπραγματωθεί ο άνθρωπος.Μια κοινωνία που ο ποιητής θα ψαρεύει κι ο ψαράς θα μπορεί να γράφει ποιήματα».
Από το νοσοκομείο που νοσηλεύεται τις τελευταίες μέρες της ζωής του αναφέρει
"Αυτές τις μέρες στο νοσοκομείο χρειάστηκε πολλές φορές να κάνω μετάγγιση αίματος. Το ίδιο και οι άνθρωποι στους διπλανούς θαλάμους. Σκεφτόμουνα αντί για δώρο φέτος να δώσετε αίμα. Για τον Θ.Μ. Για κάποιον που το έχει ανάγκη. Αυτές τις γιορτές σκεφτείτε τους άλλους και γίνετε αιμοδότες"
" Σας γράφω σήμερα γιατί αισθάνομαι πιο δυνατός κι είμαι σίγουρος ότι θα σας συναντήσω σύντομα. “Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος. Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι” που λέει και ο αγαπημένος μου Χικμέτ."
Όπως είπε και ο Φοίβος Δεληβοριάς "Δεν πρέπει να ξεχνάμε το δέντρο από το οποίο επηρεάστηκε ο Μικρούτσικος. Το δέντρο που άναψε από τους αγώνες των λαϊκών κινημάτων αλλά και μιας πεφωτισμένης αστικής αντίληψης, από καμιά 20αριά ποιητές τόσο της αστικής γενιάς του 30 όσο και της οργανωμένης Αριστεράς, από τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη, από το λαϊκό τραγούδι και την ευρωπαϊκή παιδεία. Το δέντρο αυτό άλλοι το εκποιούν και άλλοι το ξεχνάνε. Άλλοι ανδρώνονται με τον καημό του κι άλλοι με την απουσία του. Όλοι όμως , είτε το ξέρουμε είτε όχι, είμαστε κλαδιά του. Παραδείγματα όπως αυτό του Θάνου μπορούν να μας κάνουν να μελαγχολήσουμε οριστικά ή να πεισμώσουμε περισσότερο. Τα τελευταία συγκινητικά μηνύματά του μας οδηγούν στο δεύτερο."
Του χρωστάμε ένα κομμάτι της ενηλικίωσης και της πολιτικής μας αφύπνισης.
Κλείνω με ένα κομμάτι που αγαπούσε πολύ και με το οποίο έκλεισε τη συναυλία του στο Θέατρο Βράχων τον Ιουνιο του '18.

και με το κομμάτι που μας κάνει παρέα τη φετινή σχολική χρονιά. Αφιερωμένο στον Αντρέα, το Δημήτρη, τον Ευριπίδη, τη Θώμη, την Κυριακή, το Μάριο, που θα το τραγουδήσουν το Σάββατο!


Υ. Γ Το κεφάλαιο "Καββαδίας - Μικρούτσικος" αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς ανάρτησης.

Update 4/1/2020 Ο δικός μας φόρος τιμής!!!

Συγκινημένη κάνω μια ανάρτηση μετά από μια μακρά περίοδο "αγρανάπαυσης". Αφορμή στάθηκε το χθεσινό μάθημα με το Β1. Στο προηγούμενο μάθημα Λογοτεχνίας, συζητήσαμε για το έργο του Κ. Θεοτόκη " Κατάδικος" και στη συνέχεια διαβάσαμε το απόσπασμα του σχολικού βιβλίου. Αφού καταλήξαμε στο οτι αγαπημένος ήρωας των παιδιών ήταν ο Τουρκόγιαννος ( το καλό πάντα νικά), είπα στα παιδιά να συνεχίσουν το απόσπασμα δίνοντας ένα δικό τους τέλος και να εμβαθύνουν στο χαρακτήρα κάθε προσώπου. Είχα στο μυαλό μου υλοποιήσω την ιδέα που "έκλεψα" απο το wiki- θησαυρό της αγαπημένης μου Αγάθης Γεωργιάδου, τη σύνδεση του αποσπάσματος με ένα μελοποιημένο ποίημα του Γκάτσου (δεν αποκαλύπτω τον τίτλο, γιατί θα κάνω spoiler στους μαθητές μου). Λίγο πρίν χτυπήσει το κουδούνι ζήτησα από τα παιδιά να σκεφθούν κάποιο τραγούδι που θα συνέδεαν με έναν από τους ήρωες και να μου αιτιολογήσουν γιατί τους ταιριάζει.
Στο επόμενο μάθημα λοιπόν, η μουσική έκλεψε την παράσταση και η ψυχογράφηση των ηρώων έγινε με έμμεσο και πρωτότυπο τρόπο.

Ακολουθούν οι μουσικές επιλογές των παιδιών, έχοντας στο μυαλό τους τον εκάστοτε ήρωα. (Δεν αποκαλύπτω τα ονόματα των παιδιών, γιατί δε ζήτησα ακόμη τη συγκατάθεσή τους)

Τουρκόγιαννος 

Κοινό χαρακτηριστικό των επιλογών: ο ανεκπλήρωτος έρωτας για την Μαργαρίτα μέσα από ένα μεγαλείο ψυχής. Από μικρός στο υποστατικό του πατέρα της την αγαπά βαθιά, πλατωνικά, Μια σιωπή που κουβαλά μια ζωή και ακόμη και στο τέλος ο Τουρκόγιαννος "βαστάχτηκε μεγάλος". καθώς πάνω από τα συναισθήματά του και την ελευθερία του έβαλε την οικογενειακή ευτυχία της Μαργαρίτας.


Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι έγινε και μια πολύ καλή προσθήκη που αποτυπώνει την ευγένεια και την ευαισθησία της ψυχής του, από μια άλλη ευγενική ψυχή.

Soundtrack

Αν γυρίζαμε ταινία σίγουρα ένα κομμάτι από το soundtrack θα ήταν αυτό.

Πέπονας
Οι προτάσεις που αφορούν τον Πέπονα γίνονται λαμβάνοντας υπόψη συγκεκριμένο σκηνικό και τον εγωκεντρικό του χαρακτήρα: Σε ένα καφενείο του χωριού πίνει και αφιερώνει τραγούδια στην αγαπημένη του Μαργαρίτα, που δεν είναι ακόμα δική του, καθώς είναι παντρεμένη με τον Γ.
Αράθυμο.


Επιζωήτης
(ο αγαπημένος μου)
 

Για τις τελικές επισημάνσεις για το μάθημα των λατινικών επισκεφθείτε το παρακάτω ιστολογιο
Ερανιστρια

ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΛΑΤΙΝΙΚΑ by on Scribd

Διάλεξα ένα "πιασάρικό" τίτλο, για να προσελκύσω το ενδιαφέρον των μαθητών, ενω στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές γι αυτό το μάθημα πέρα από τη συνεχεία προσπάθεια και την επαγρύπνηση.
Πολλές φορές σας λέω: το πρόβλημα στην περίληψη είναι η αδυναμία κατανόησης του αρχικού κειμένου, είναι δύσκολο να βελτιωθεί σε μεγάλες τάξεις η Έκφραση... πάντα σας συμβουλεύω να ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ!!!! Συνεχεια! Να ανοίγετε το μυαλό σας, να είστε έτοιμοι για τις προκλήσεις που θέτει η κοινωνία.
Παραθέτω, λοιπόν, εδώ μια πηγή άρθρων για τον προβληματισμό των μαθητών και για την πολιτική, κοινωνική και γλωσσική τους ωρίμανση. Πρόκειται για την σελίδα στο Scoop It του αξιόλογου συναδέλφου, Αντώνη Μιχαηλίδη.
Είμαι πάντα εδω για ερωτήσεις και απορίες.

http://www.scoop.it/t/philologoi4

Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Ν. Σαραντάκου.

Τα «Τετράδια» ήταν ένα χειρόγραφο περιοδικό που έβγαινε επί χούντας από μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων που πρόσκεινταν  στην ανανεωτική αριστερά. Συνήθως η θεματολογία του αφορούσε το αριστερό κίνημα, ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 1972 κυκλοφόρησε, ως παράρτημα, ένα τεύχος αφιερωμένο στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Το τεύχος αυτό, σκαναρισμένο, έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου, από έναν ευγενικό φίλο που θέλει να μείνει ανώνυμος. Ο φίλος το είχε πάρει από τον αείμνηστο Νίκο Γιανναδάκη, που ήταν ένας από την ομάδα των πολιτικών κρατουμένων και ο οποίος, αργότερα, διευθυντής πια της Βικελαίας Βιβλιοθήκης στο Ηράκλειο, είχε παρουσιάσει το «Τετράδιο 72», όπως επικράτησε να αποκαλείται το έκτακτο αυτό τεύχος.
Το «Τετράδιο 72» δεν διεκδικεί δάφνες φιλολογικής πρωτοπορίας. Όμως αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκουμέντο,  μαρτυρία  για την αντιδικτατορική περίοδο. Πέρα από τις αναλύσεις έργων του Σεφέρη και τις παρουσιάσεις αποσπασμάτων του έργου του, πρόσεξα το άρθρο «Τι είναι για σένα ο Γ. Σεφέρης», όπου είκοσι κρατούμενοι αναφέρουν την άποψή τους για τον Σεφέρη σαν ποιητή και άνθρωπο.

Κλείνω με μια παρουσίαση του Τετραδίου από τον Νίκο Γιανναδάκη, που είχε αρχικά δημοσιευτεί στο περιοδικό Λέξη. Το κείμενο του Γιανναδάκη είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του τεύχους, επειδή δίνει τα ονόματα των αρθρογράφων καθώς και όσων έγραψαν την άποψή τους για τον Σεφέρη.


Πριν λίγες μέρες συνάντησα την κυρία Μαρώ Σεφέρη, στο κατάφορτο από τη μνήμη του ποιητή σπίτι της. Έπρεπε να ακούσω τις σκέψεις της για την καταλογράφηση της βιβλιοθήκης του Γιώργου Σεφέρη και για την έκδοση αυτού του καταλόγου- έργο που αναλαμβάνει τελικά η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.
Η συνάντηση κράτησε σχεδόν δύο ώρες. Τότε, εικόνες ενός παρελθόντος μακρινού, τυλιγμένες από ένα θαμπό φως και με αγκίδες στις άκρες τους, άρχισαν να αναδεύονται μέσα μου, και η μνήμη γύρισε πολλά χρόνια πίσω, για να σταθεί και να υποκλιθεί συνάμα σε μια ιδιαίτερα μεγάλη (για μένα τουλάχιστον) στιγμή: στη στιγμή του Σεπτεμβρίου του 1972, που μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές του Κορυδαλλού εξέδωσε ένα χειρόγραφο περιοδικό-αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Όταν ανέφερα το περιστατικό αυτό στην ευγενική δέσποινα Μαρώ Σεφέρη, τα μάτια της με κοίταξαν με συγκίνηση. Και όταν, ύστερα από μια εβδομάδα, μου ζήτησε να γράψω δύο λόγια για τα ιστορικά αυτού του περιοδικού-αφιερώματος (“Τετράδια ’72” είναι ο τίτλος του), δέχθηκα να το κάνω, προσπαθώντας όμως να δώσω και κάποιες απαραίτητες, κατά τη γνώμη μου, επεξηγήσεις για τα περιεχόμενά του.
Τα “Τετράδια” ήταν ένα περιοδικό που έβγαζαν κρυφά οι πολιτικοί κρατούμενοι μιας ορισμένης παράταξης της αριστεράς, και την ευθύνη για τον προσανατολισμό του είχε πάντα ή εκάστοτε καθοδηγητική ομάδα το λεγόμενο “γραφείο”. Στις στήλες του φιλοξενούνταν κείμενα πολιτικού, κυρίως, περιεχομένου, που αντικείμενό τους συνήθως είχαν τη διάσπαση του κομουνιστικού κόμματος. Η έκδοση, λοιπόν, ενός τεύχους αφιερωμένου στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη αποτέλεσε μια παραφωνία, η εξήγηση της οποίας θα πρέπει να αναζητηθεί στο ότι ορισμένοι από τους πολιτικούς κρατούμενους τότε αποτελούσαν ήδη μια “παραφωνία”. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν, ζώντας με προσωπικό τρόπο οδυνηρές εμπειρίες, αποδεσμευθεί (ή σχεδόν αποδεσμευθεί) από πολλά παλαιά σχήματα λέξεως και διανοίας που ασκούσαν ρόλο δυνάστη στην καθημερινή σκέψη και πράξη τους σαν σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες που ήταν. Ο Σεφέρης γι’αυτούς τους ανθρώπους, ενσάρκωνε, θα έλεγα, την πρώτη δυνατότητα, το πρώτο στέρεο σκαλοπάτι, για ν’αρχίσουν ν’ανηφορίζουν τον δύσκολο δρόμο που φέρνει στην ανεύρεση μιας προσωπικής- και, άρα, αληθινότερης- γλώσσας και έκφρασης.
Για τους άλλους, ο Σεφέρης ήταν γνωστός από τρία, κυρίως, γεγονότα: τη δήλωσή του κατά του στρατιωτικού καθεστώτος, την απονομή σ’αυτόν του Βραβείου Νόμπελ και την πολιτική μουσική επένδυση μιας σειράς ποιημάτων του. Απ’ αυτή τη “γνώση” έφταναν αυτοί στη “γνώση” του σεφερικού έργου.
Δυό λόγια τώρα για τα περιεχόμενα των “Τετραδίων ’72” που είναι αφιερωμένα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη και που στάλθηκαν τότε στην κυρία Μαρώ Σεφέρη από το σύνολο των πολιτικών κρατουμένων μιας ορισμένης, όπως είπαμε, παράταξης της αριστεράς (τα ονόματα τους δημοσιεύονται στο τεύχος 64 του περιοδικού “Αντί” το 1977).
Πρόκειται για ένα τεύχος τριαντατεσσάρων σελίδων, χειρόγραφο.
Στην τρίτη σελίδα φέρει την ένδειξη “Τετράδια ’72-Σεπτέμβρης, παράρτημα στο τευχ. αρ. 22”. Λόγοι ευνόητοι καθιστούσαν απαγορευμένη την αναγραφή των ονομάτων αυτών που έγραψαν τα κείμενα του αφιερώματος. Για την ιστορία του πράγματος, μπορώ τώρα να τα αναφέρω:
Το κείμενο της τέταρτης σελίδα (“Με στίχους του Γ. Σεφέρη”) επιμελήθηκε ο Λευτέρης Τσίλογλου. Τα κείμενα της ένατης σελίδα (“Ο άνθρωπος… ο ποιητής”) και της δέκατης έβδομης (“Συνειρμοί”) έγραψε ο συντάκτης αυτού εδώ του σημειώματος. Τα σχόλια “Στη δήλωση του ποιητή” τα έγραψε ο Γιάννης Καούνης, ενώ το κείμενο για την “Ελένη” (του Γιάννη Ρίτσου) ανήκει στον Λάκη Προγκίδη. Τέλος, στο ερώτημα του περιοδικού “Τι είναι για σένα ο Σεφέρης;” απόψεις διατυπώνουν είκοσι πολιτικοί κρατούμενοι που είναι, κατά σειρά οι εξής: Παύλος Κλαυδιανός, Μήτσος Παρτσαλίδης, Θεόδωρος Καλαϊτζής, Αντώνης Μαργαρίτης, Γιώργος Κισσάς, Νίκος Κιάος, Γιώργος Μιχαλογιάννης, Στέφανος Τράτσης, Γιάννης Καμαρίκος, Γιώργος Αναστασίου, Μιχάλης Πανταχός, Γιάννης Γκιρκούδης, Γιάννης Στρατής, Επ. Μπαρχαμπάς, Σωτήρης Τσιακμάκης, Βαγγέλης Απολλωνάτος, Λευτέρης Κολοβός, Κώστας Τόμτσης, Γεράσιμος Αντωνίου και Χρήστος Ζαρμπάνης.
Το αφιέρωμα των “Τετραδίων ’72” στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη δεν πρέπει να ιδωθεί με κριτήρια φιλολογικής ποιότητας. Πολύ λίγο θα άντεχε σε μια τέτοια θεώρηση. Ωστόσο, είναι μια χειρονομία αγάπης, που προέρχεται από ένα χώρο φορτισμένο με ένα πνεύμα που ελάχιστα κοινά σημεία είχε με εκείνο του ποιητή και του έργου του. Και θα μείνει πάντα (αυτό το πιστεύω) σαν μια σημαδιακή χειρονομία αγάπης.

Τα θέματα μπορείτε να τα δείτε σε αυτόν τον σύνδεσμο

Απαντήσεις από την Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων (ΚΕΕ) θα βρείτε εδώ , στο ιστολόγιο της συναδέλφου Ε. Παπαδοπούλου.

Δεν θα μπώ στη διαδικασία να σχολιάσω τα θέματα ως βατά, κοντά στα παιδιά κ. τ. λ. Θεωρώ πως πρόκειται για ένα μάθημα που βασίζεται σε πολλούς παράγοντες. Ας ξεχνάμε οτι τα παιδιά που γράφουν είναι αγχωμένα, κουρασμένα, γεμάτα αγωνία και το λιγότερο που θα ήθελαν να ακούσουν είναι όλοι εμείς οι ειδήμονες να σχολιάζουμε τα θέματα ως εύκολα δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες. Ας μην ξεχνάμε οτι καθε φορά τον Ιούνιο κοιτάμε έκπληκτοι τις βαθμολογίες γεμάτοι απορία, γιατί δεν αρίστευσαν σε τόσο εύκολα θέματα. Σιωπή λοιπόν, θετική ενέργεια, κατανόηση και μια ζεστή αγκαλιά... Αυτά χρειάζονται τα παιδιά μας! Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά!