Ask to use

Αναζήτηση

Φόρτωση...

Θέματα

Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
Είμαι απόφοιτος του τομέα Κλασικών Σπουδών του τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος του ίδιου τομέα της σχολής με το θέμα της διπλωματικής μου εργασίας να παραγματεύεται το έργο "Περὶ παίδων ἀγωγῆς" του Πλουτάρχου. Είμαι υποψήφια διδάκτωρ του τομέα Κλασικών Σπουδών του τμήματος Φιλολογίας του Δ. Π. Θ. Με ενδιαφέρουν αρκετά θέματα διδακτικής μεθοδολογίας και μελέτες περιπτώσεων. Το 2009 διορίστηκα μέσω Ασεπ και δίδαξα στο ΓΕΛ Αρχαγγέλου Ρόδου για δύο χρόνια. Από το σχολικό έτος 2011-12 υπηρετώ στο ΓΕΛ Λιμένα, στην γενέτειρά μου, την Θάσο.

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Συμβουλή για βελτίωση στο μάθημα της Έκθεσης

Διάλεξα ένα "πιασάρικό" τίτλο, για να προσελκύσω το ενδιαφέρον των μαθητών, ενω στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές γι αυτό το μάθημα πέρα από τη συνεχεία προσπάθεια και την επαγρύπνηση.
Πολλές φορές σας λέω: το πρόβλημα στην περίληψη είναι η αδυναμία κατανόησης του αρχικού κειμένου, είναι δύσκολο να βελτιωθεί σε μεγάλες τάξεις η Έκφραση... πάντα σας συμβουλεύω να ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ!!!! Συνεχεια! Να ανοίγετε το μυαλό σας, να είστε έτοιμοι για τις προκλήσεις που θέτει η κοινωνία.
Παραθέτω, λοιπόν, εδώ μια πηγή άρθρων για τον προβληματισμό των μαθητών και για την πολιτική, κοινωνική και γλωσσική τους ωρίμανση. Πρόκειται για την σελίδα στο Scoop It του αξιόλογου συναδέλφου, Αντώνη Μιχαηλίδη.
Είμαι πάντα εδω για ερωτήσεις και απορίες.

http://www.scoop.it/t/philologoi4
Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Θέματα πανελλαδικών εξετάσεων 2016: Αρχαία Ελληνικά

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Το περιοδικό "Τετράδιο" για τον Γ. Σεφέρη.

Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Ν. Σαραντάκου.

Τα «Τετράδια» ήταν ένα χειρόγραφο περιοδικό που έβγαινε επί χούντας από μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων που πρόσκεινταν  στην ανανεωτική αριστερά. Συνήθως η θεματολογία του αφορούσε το αριστερό κίνημα, ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 1972 κυκλοφόρησε, ως παράρτημα, ένα τεύχος αφιερωμένο στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Το τεύχος αυτό, σκαναρισμένο, έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου, από έναν ευγενικό φίλο που θέλει να μείνει ανώνυμος. Ο φίλος το είχε πάρει από τον αείμνηστο Νίκο Γιανναδάκη, που ήταν ένας από την ομάδα των πολιτικών κρατουμένων και ο οποίος, αργότερα, διευθυντής πια της Βικελαίας Βιβλιοθήκης στο Ηράκλειο, είχε παρουσιάσει το «Τετράδιο 72», όπως επικράτησε να αποκαλείται το έκτακτο αυτό τεύχος.
Το «Τετράδιο 72» δεν διεκδικεί δάφνες φιλολογικής πρωτοπορίας. Όμως αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκουμέντο,  μαρτυρία  για την αντιδικτατορική περίοδο. Πέρα από τις αναλύσεις έργων του Σεφέρη και τις παρουσιάσεις αποσπασμάτων του έργου του, πρόσεξα το άρθρο «Τι είναι για σένα ο Γ. Σεφέρης», όπου είκοσι κρατούμενοι αναφέρουν την άποψή τους για τον Σεφέρη σαν ποιητή και άνθρωπο.

Κλείνω με μια παρουσίαση του Τετραδίου από τον Νίκο Γιανναδάκη, που είχε αρχικά δημοσιευτεί στο περιοδικό Λέξη. Το κείμενο του Γιανναδάκη είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του τεύχους, επειδή δίνει τα ονόματα των αρθρογράφων καθώς και όσων έγραψαν την άποψή τους για τον Σεφέρη.


Νίκος Γιανναδάκης – “Τετράδια ’72”: Μια μαρτυρία
Πριν λίγες μέρες συνάντησα την κυρία Μαρώ Σεφέρη, στο κατάφορτο από τη μνήμη του ποιητή σπίτι της. Έπρεπε να ακούσω τις σκέψεις της για την καταλογράφηση της βιβλιοθήκης του Γιώργου Σεφέρη και για την έκδοση αυτού του καταλόγου- έργο που αναλαμβάνει τελικά η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.
Η συνάντηση κράτησε σχεδόν δύο ώρες. Τότε, εικόνες ενός παρελθόντος μακρινού, τυλιγμένες από ένα θαμπό φως και με αγκίδες στις άκρες τους, άρχισαν να αναδεύονται μέσα μου, και η μνήμη γύρισε πολλά χρόνια πίσω, για να σταθεί και να υποκλιθεί συνάμα σε μια ιδιαίτερα μεγάλη (για μένα τουλάχιστον) στιγμή: στη στιγμή του Σεπτεμβρίου του 1972, που μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές του Κορυδαλλού εξέδωσε ένα χειρόγραφο περιοδικό-αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Όταν ανέφερα το περιστατικό αυτό στην ευγενική δέσποινα Μαρώ Σεφέρη, τα μάτια της με κοίταξαν με συγκίνηση. Και όταν, ύστερα από μια εβδομάδα, μου ζήτησε να γράψω δύο λόγια για τα ιστορικά αυτού του περιοδικού-αφιερώματος (“Τετράδια ’72” είναι ο τίτλος του), δέχθηκα να το κάνω, προσπαθώντας όμως να δώσω και κάποιες απαραίτητες, κατά τη γνώμη μου, επεξηγήσεις για τα περιεχόμενά του.
Τα “Τετράδια” ήταν ένα περιοδικό που έβγαζαν κρυφά οι πολιτικοί κρατούμενοι μιας ορισμένης παράταξης της αριστεράς, και την ευθύνη για τον προσανατολισμό του είχε πάντα ή εκάστοτε καθοδηγητική ομάδα το λεγόμενο “γραφείο”. Στις στήλες του φιλοξενούνταν κείμενα πολιτικού, κυρίως, περιεχομένου, που αντικείμενό τους συνήθως είχαν τη διάσπαση του κομουνιστικού κόμματος. Η έκδοση, λοιπόν, ενός τεύχους αφιερωμένου στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη αποτέλεσε μια παραφωνία, η εξήγηση της οποίας θα πρέπει να αναζητηθεί στο ότι ορισμένοι από τους πολιτικούς κρατούμενους τότε αποτελούσαν ήδη μια “παραφωνία”. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν, ζώντας με προσωπικό τρόπο οδυνηρές εμπειρίες, αποδεσμευθεί (ή σχεδόν αποδεσμευθεί) από πολλά παλαιά σχήματα λέξεως και διανοίας που ασκούσαν ρόλο δυνάστη στην καθημερινή σκέψη και πράξη τους σαν σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες που ήταν. Ο Σεφέρης γι’αυτούς τους ανθρώπους, ενσάρκωνε, θα έλεγα, την πρώτη δυνατότητα, το πρώτο στέρεο σκαλοπάτι, για ν’αρχίσουν ν’ανηφορίζουν τον δύσκολο δρόμο που φέρνει στην ανεύρεση μιας προσωπικής- και, άρα, αληθινότερης- γλώσσας και έκφρασης.
Για τους άλλους, ο Σεφέρης ήταν γνωστός από τρία, κυρίως, γεγονότα: τη δήλωσή του κατά του στρατιωτικού καθεστώτος, την απονομή σ’αυτόν του Βραβείου Νόμπελ και την πολιτική μουσική επένδυση μιας σειράς ποιημάτων του. Απ’ αυτή τη “γνώση” έφταναν αυτοί στη “γνώση” του σεφερικού έργου.
Δυό λόγια τώρα για τα περιεχόμενα των “Τετραδίων ’72” που είναι αφιερωμένα στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη και που στάλθηκαν τότε στην κυρία Μαρώ Σεφέρη από το σύνολο των πολιτικών κρατουμένων μιας ορισμένης, όπως είπαμε, παράταξης της αριστεράς (τα ονόματα τους δημοσιεύονται στο τεύχος 64 του περιοδικού “Αντί” το 1977).
Πρόκειται για ένα τεύχος τριαντατεσσάρων σελίδων, χειρόγραφο.
Στην τρίτη σελίδα φέρει την ένδειξη “Τετράδια ’72-Σεπτέμβρης, παράρτημα στο τευχ. αρ. 22”. Λόγοι ευνόητοι καθιστούσαν απαγορευμένη την αναγραφή των ονομάτων αυτών που έγραψαν τα κείμενα του αφιερώματος. Για την ιστορία του πράγματος, μπορώ τώρα να τα αναφέρω:
Το κείμενο της τέταρτης σελίδα (“Με στίχους του Γ. Σεφέρη”) επιμελήθηκε ο Λευτέρης Τσίλογλου. Τα κείμενα της ένατης σελίδα (“Ο άνθρωπος… ο ποιητής”) και της δέκατης έβδομης (“Συνειρμοί”) έγραψε ο συντάκτης αυτού εδώ του σημειώματος. Τα σχόλια “Στη δήλωση του ποιητή” τα έγραψε ο Γιάννης Καούνης, ενώ το κείμενο για την “Ελένη” (του Γιάννη Ρίτσου) ανήκει στον Λάκη Προγκίδη. Τέλος, στο ερώτημα του περιοδικού “Τι είναι για σένα ο Σεφέρης;” απόψεις διατυπώνουν είκοσι πολιτικοί κρατούμενοι που είναι, κατά σειρά οι εξής: Παύλος Κλαυδιανός, Μήτσος Παρτσαλίδης, Θεόδωρος Καλαϊτζής, Αντώνης Μαργαρίτης, Γιώργος Κισσάς, Νίκος Κιάος, Γιώργος Μιχαλογιάννης, Στέφανος Τράτσης, Γιάννης Καμαρίκος, Γιώργος Αναστασίου, Μιχάλης Πανταχός, Γιάννης Γκιρκούδης, Γιάννης Στρατής, Επ. Μπαρχαμπάς, Σωτήρης Τσιακμάκης, Βαγγέλης Απολλωνάτος, Λευτέρης Κολοβός, Κώστας Τόμτσης, Γεράσιμος Αντωνίου και Χρήστος Ζαρμπάνης.
Το αφιέρωμα των “Τετραδίων ’72” στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη δεν πρέπει να ιδωθεί με κριτήρια φιλολογικής ποιότητας. Πολύ λίγο θα άντεχε σε μια τέτοια θεώρηση. Ωστόσο, είναι μια χειρονομία αγάπης, που προέρχεται από ένα χώρο φορτισμένο με ένα πνεύμα που ελάχιστα κοινά σημεία είχε με εκείνο του ποιητή και του έργου του. Και θα μείνει πάντα (αυτό το πιστεύω) σαν μια σημαδιακή χειρονομία αγάπης.



Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Θέματα και απαντήσεις πανελλαδικών εξετάσεων 2016: Νεοελληνική Γλώσσα

Τα θέματα μπορείτε να τα δείτε σε αυτόν τον σύνδεσμο

Απαντήσεις από την Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων (ΚΕΕ) θα βρείτε εδώ , στο ιστολόγιο της συναδέλφου Ε. Παπαδοπούλου.

Δεν θα μπώ στη διαδικασία να σχολιάσω τα θέματα ως βατά, κοντά στα παιδιά κ. τ. λ. Θεωρώ πως πρόκειται για ένα μάθημα που βασίζεται σε πολλούς παράγοντες. Ας ξεχνάμε οτι τα παιδιά που γράφουν είναι αγχωμένα, κουρασμένα, γεμάτα αγωνία και το λιγότερο που θα ήθελαν να ακούσουν είναι όλοι εμείς οι ειδήμονες να σχολιάζουμε τα θέματα ως εύκολα δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες. Ας μην ξεχνάμε οτι καθε φορά τον Ιούνιο κοιτάμε έκπληκτοι τις βαθμολογίες γεμάτοι απορία, γιατί δεν αρίστευσαν σε τόσο εύκολα θέματα. Σιωπή λοιπόν, θετική ενέργεια, κατανόηση και μια ζεστή αγκαλιά... Αυτά χρειάζονται τα παιδιά μας! Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά! 
Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Δημιουργική γραφή: Όταν οι μαθητές πιάνουν μολύβι και χαρτί, ένα θαύμα γεννιέται Νο 6



Ένα σπίτι .Τέσσερις τοίχοι .Φως μπαίνει μόνο από την πόρτα όταν ανοίγει ,ενώ ακτίνες φωτός που και που ξεφεύγουν από τα ξύλινα οχυρά που καλύπτουν τα παράθυρα .Στο κέντρο του άδειου δωματίου ένας άνθρωπος .Εγώ τον βλέπω εκείνος όχι .Πλησιάζω πιο κοντά να τον παρατηρήσω καλύτερα. Νέος φαίνεται. Οι ρυτίδες του άγχους της καθημερινότητας είναι χαραγμένες στο πρόσωπό του. Ζει η πέθανε; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το βλέμμα του είναι άψυχο ,κενό .Φωνάζω ,δεν με ακούει ,κάνω θόρυβο ,δεν αντιδρά. Βλεφάρισε.  Άρα ζει.Το βράδυ έφτασε σηκώνεται από την πολυθρόνα και πάει για ύπνο, του φωνάζω δεν με ακούει. Είναι βυθισμένος στην δική του πραγματικότητα ζώντας μια ζωή χωρίς νόημα. Έχει ξεχάσει τι θα πει ευτυχία απλά παλεύει για την επιβίωση. Η κατάθλιψη το άγχος και η στεναχώρια τον πνίγουν μα αυτός έχει σκάψει βαθιά τον λάκκο της ρουτίνας, έχει πέσει μέσα και δεν μπορεί να βγει. Είναι ο μόνος που μπορεί να το αλλάξει αλλά δεν θέλει γιατί είναι βολεμένος στο  τρυπάκι της άθλιας πραγματικότητας. Ακόμα και όταν ξεφύγει, είναι για λίγο, μετά υποκύπτει και ξαναπέφτει κάνοντας έτσι την ζωή του ακόμα χειρότερη. Μια φωνή φωνάζει το όνομα μου. Ανοίγω τα μάτια. Τελικά αποκοιμήθικα πάλι στην κούνια κάτω από τον ίσκιο του δέντρου.
Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Δημιουργική γραφή: Όταν οι μαθητές πιάνουν μολύβι και χαρτί, ένα θαύμα γεννιέται 5



Για εμάς η καρδιά κυνηγά πράγματα ανεξήγητα, φανταστικά αποτυπώματα σε έναν πίνακα θαμμένο στη γη χωρίς λαλιά, χωρίς φωνή. Επαναλαμβανόμενα μυστικά εμφανίζονται στη σκέψη σαν απόκρυφα μυστήρια της ζωής. Προσπάθησε να σταματήσεις το χρόνο, καθώς περνάς μες στα χαλάσματα και στα περπατημένα βουνά που άφησαν στίγματα ανεξήγητα στις καρδιές καθενός από εμάς.. Γύρισε και με χτύπησε πισώπλατα καθώς η σιγή ακουγόταν σαν κραυγή ελπίδας, γυμνό κορμί στου ήλιου το φως, γέμισε ο θυμός, που θύμηση δεν είχε, τρυφερός, γλυκός καημός, χωρίς επαφή εμφανίστηκε μυρίζοντας ένα τριαντάφυλλο κοκκινωπό, αρωματισμένο ευωδία πλημμυρισμένο. Χώματα παντού με αποτυπώματα στη γη αιματηρά, χλωμά στην πρώτη ματιά, χωρίς ψυχή γυαλιστερή, μόνο πίκρα φωτεινή. Το ηλιοβασίλεμα κοιτούσα και απορούσα με τον εαυτό μου, πώς γίνεται αυτό το ρίγος να με διαπερνά, όταν η ψυχή μου είναι αγκαθωτή απεικόνιση της αλήθειας, χωρίς πνεύμα γιορτινό, αλλά ξεθαμμένο στην ομίχλη που εμπρός μου πέρασε δεξιόστροφα, με χτύπησε γλυκά και αγαπημένα σαν να με φώναζε μια μαύρη απεικόνιση που καθρεφτίζονταν στον καθρέφτη με μιαν ορμή ακατανίκητη, γεμάτη πάθος και χιονοθύελλα πιστή στις αρχές τις. Δράσε, γίνε δράστης στη ζωή σου με καθοδηγό τα χειρότερα πάθη αφήσου εκεί που η καρδιά σου λαχταρά και μπορεί να ‘ναι.

Μ.Κ

Δημιουργική γραφή: Όταν οι μαθητές πιάνουν μολύβι και χαρτί, ένα θαύμα γεννιέται 4



 H αλήθεια είναι πως έχω να κάνω χρόνια ανάρτηση με αυτόν τον τίτλο. Με μεγάλη μου λύπη κατάλαβα οτι το κυνήγι της ύλης στις κατευθύνσεις δεν έδινε την ευκαιρία στους μαθητές μου να δημιουργήσουν. Φέτος, λοιπόν, μου δόθηκε η ευκαιρία να εφαρμόσω την δημιουργική γραφή σε όλα τα τμήματα τα οποία διδάσκω. 
  Αφορμή στάθηκε η διδασκαλία του υπερρεαλισμού και η τεχνική της αυτόματης γραφής. Έχουμε κάνει αρκετές ασκήσεις από τότε. Η τελευταία βασίστηκε στο μελοποιημένο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη " Το παράπονο". Αφήνω τα κείμενα το παιδιών να μιλήσουν από μόνα τους. Περιμένω τα σχόλια σας. 
  Στην ανάρτηση αυτή παρουσιάζω το πρώτο κείμενο αυτής της σειράς. 

( Τα παιδιά ήθελαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους) 

"Παράπονο. Άγχος. Αύριο διαγώνισμα στο αδίδακτο κείμενο. Τη λήθη αναζητώ, μέσα στη βουή. Πλάτων, Αριστοτέλης, Ξενοφών, Λυσίας, Πρωταγόρας, Αντίφων σοφία αιώνων, τώρα μάθημα. Δίψα για γνώση, για νερό, για ζωή, για αγάπη. Όνειρα άπιαστα, πάντα τα κυνηγάμε . Κουβέρτες μικρές, τίποτα δε σκεπάζουν, Παράφρονες με ιδωμένα δόντια. Αγανάκτηση. Επανάσταση. Γαλήνη. «Επί ασπαλάθων»  Η μουσική είναι γέφυρα, πύλη. Σ’ έναν κόσμο μαγικό κι αερικό. Αγωνίες και λύπες ξεχάστηκαν τώρα. Ο δρόμος ανοίγεται, ευρύς. Τα μονοπάτια για να πάρω, πολλά. Που οδηγούν ; Θόρυβος και μελωδία, αρμονία και παραφωνία. Το τρίτο θέμα τα έχει και τα δύο. Αέναη η αρμονία. Λίγες στριγκές μόνο νότες, μετά παύουν. Άνοιξη. Καλοκαίρι. Θάλασσα. Πλοία. Μεταφέρουν ανθρώπους, ιδέες. Πρόσφυγες. Τι θρήνος και οδυρμός! Υποκριτές, φαρισαίοι, ελπίδες πνίξατε κάπου στη Μεσόγειο. Τρικυμία. Κεραυνοί. Παιδικά σφάγια δε δέχεται για θυσία ο Ποσειδώνας. Ένα ακόρντο όλα τα καταπνίγει. Όλα τα αλέθει. Ένας μύλος. Αγρότες του παλιού καιρού. Σιωπή. Φύση. Πράσινο. Δέντρα. Ένα δέντρο με ανθρώπινο πρόσωπο . Ένα μουσικό θέμα στο βάθος. Πλατινένια πένα, αποτύπωσε έναν κόσμο στο χαρτί! Βρόμικα σφουγγάρια πάνω σε ζωγραφικούς πίνακες. Πρόωρης μεγαλώνουμε και χάνουμε την ομορφιά. «Με την ευχαρίστηση κάνουμε τα φαύλα, με τη δυσαρέσκεια μένουμε μακριά από τα όμορφα»  Αριστοτέλης ξανά. Το λυκόφως των θεών, λυκόφως της παιδικότητας μας. Ρυθμικό λίκνισμα της λέμβου στο ποτάμι. Ένα ζευγάρι που βγήκε για βαρκάδα. Βάθος μεγάλο και απέραντο. Τι να κρύβουν της ζωής τα βάθη ; «Για ποια ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό» Μια ανάλαφρη νύχτα στην επαρχία. Τοπίο λουσμένο στο σεληνόφως. Με πελέκι αστραπόμορφο, ο πολέμαρχος Ήλιος. Πρωί. Ξύπνησα. Επανάληψη. Μοτίβα, ενότητες οργανικές. Αραβουργήματα στους τοίχους. Βυζαντινά ψηφιδωτά. «Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδου». Μελαγχολία ποιητού. Ελπίδα. Ανθρώπου, όχι μόνο ποιητού. Όσο ζω, ελπίζω. Dum + οριστική σύγχρονο (παράλληλη διάρκεια). Βροχοσταλίδες. Υγρό το παράθυρο, κρύβει τη θέα. Ο κόσμος μένει κρυφός , κι εμείς στο κέλυφος. Φυσαλίδες στο καυτό νερό. Ο καφές ψήνεται. Μα στο μεταξύ, ο κόσμος ταξιδεύει. Ταξιδεύουμε λοιπόν κι εμείς; Γιατί μας φαίνονται όλα στατικά; Νέα μέρα, νέοι εμείς. Μα εμείς δεν αλλάζουμε ποτέ. Πρόσωπα πάντα ίδια. Ύστερα κρανία. Ο γαλάζιος Δούναβης. Χορευτές με ανάλαφρα βήματα. Όταν δε βαδίζεις, χορεύεις."